เป็นใคร

หลังจากที่เมื่อคืนนี้ อ่าน เด็กชายเลขที่ 34 จบ

2 มือยังกางหนังสืออยู่ที่หน้าสุดท้าย กับน้ำตาที่ซึมอยู่ที่ขอบตา

ฉันไม่สงสาร หรือ เห็นใจเด็กชายเลขที่ 34 เลยแม้แต่น้อย

แต่สิ่งที่ทำให้สมองได้ทำการทบทวนเรื่องต่างๆ กับน้ำตาที่อยู่เต็ม 2 ตา นั้น

ความรู้สึกที่เกิดขึ้น นั่นเป็นเพราะ ฉันสงสารและร้องไห้ให้กับตัวเองมากกว่า

เด็กชายเลขที่ 34 ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย

แต่คือ….ฉันเอง

เด็กชายเลขที่ 34 คนนั้นเป็นฉันเอง

แม้ว่า ในวันนี้ ฉันจะยังคงเป็นฉัน

ที่ใช้ชีวิตในสังคมเมืองใหญ่

และเป็นคนตามรูปแบบที่คนอื่นปรารถนาอยากให้เป็น

ฉันคิดทบทวนตัวเอง…..

ฉันเคยเป็นเด็กชายเลขที่ 34 มาก่อน

แต่ว่า ฉันเปลี่ยนตัวกันตั้งแต่เมื่อไร

ฉันเปลี่ยนตัวกับเด็กชายเลขที่ 34  ณ ป่าแห่งนั้น ตั้งแต่เมื่อไรกัน

ฉันลืมไปจนหมดแล้ว

และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ฉันเคยเป็นเด็กชายเลขที่ 34 มาก่อน

ตอนนี้…….

อยากกลับไปที่ป่าแห่งนั้น อีกครั้ง

และตามหาเด็กชายเลขที่ 34 ให้เจอ

วันนี้ ฉันคงขอเปลี่ยนตัวกับเด็กชายเลขที่ 34 ไม่ได้แล้ว

แต่แค่อยากพบ อยากเจอ อยากได้พูดคุย อยากได้เล่นด้วยกันอีกครั้ง

ในวันที่ฉันเหนื่อย ท้อ หรือผิดหวัง

การได้นั่งคุยกับเด็กชายเลขที่ 34

ได้พบได้เจอกันแค่บางครั้ง

อาจจะทำให้ฉันใช้ชีวิตอยู่บนโลกในนี้ได้ง่ายขึ้น

แต่ทว่า…………..

ป่าแห่งนั้น ป่าที่ฉันเปลี่ยนตัวกับเด็กชายเลขที่ 34

มันอยู่ที่ไหน และฉันจะหาป่าแห่งนั้นพบได้ยังไง

……………………………….

ฉันปิดหนังสือเล่มนั้นลง วางไว้บนโต๊ะ

และเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

ดีใจที่ได้ดูหนังเรื่องนี้อีกครั้ง

ในวันที่โลกแห้งแล้งจากสิ่งที่เรียกว่าน้ำใจ การที่ได้เห็นการหยิบยื่นน้ำใจให้แก่กัน
เป็นเรื่องที่น่ายินดี

A Man Who Was Superman ยัยตัวร้ายกับนายซูเปอร์แมน

เรื่องราวของนักข่าวสาว(จอน จีฮยอน)ที่ต้องถ่ายทำสารคดีของผู้ชายคนหนึ่งที่คิดว่าตัวเองเป็น superman
และมีแร่คลิปโตไนท์ฝังอยู่ในหัว(ฮวาง จองมิน)

เขาออกไปปฏิบัติหน้าที่ช่วยเหลือผู้คนเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องง่ายๆ เช่น เตือนผู้คนให้ทำดี ทิ้งขยะให้ถูกที่ ช่วยคนข้ามถนน ช่วยสัตว์ต่างๆ
และคิดว่าถ้าทำความดีมากๆ แร่คลิปโตไนท์ที่อยู่ในหัวจะหลุดออกมา

นักข่าวสาวมีหน้าที่ติดตามว่าในแต่ละวันเขาทำอะไรบ้าง
รวมถึงการจัดฉากเพื่อให้ได้ภาพอย่างที่เธอต้องการ
ถึงแม้กระทั่งแจ้งโรงพยาบาลโรคประสาทมาจับเขาเข้าโรงพยาบาล
เพื่อให้ได้ภาพอย่างที่ต้องการไปออกอากาศ

และเธอจึงได้รู้จักเขามากขึ้น และรู้ถึงสาเหตุของการเป็นซุปเปอร์แมน

เด็กคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ และฝันว่าจะบินได้เหมือนซุปเปอร์แมน
พ่อของเขาบอกว่า ถ้าเขาทำความดีมากๆ วันหนึ่งพ่อของเขาจะกลับมา
เมื่อโตขึ้น เขาสูญเสียครอบครัวจากอุบัติเหตุรถยนต์
ในวันเกิดเหตุไม่มีใครสักคนที่ช่วยเหลือ เขาจึงสูญเสียครอบครัวไปกับความแล้งน้ำใจของคนในสังคม
เขาได้แต่คิดว่า คนเลวยัดคลิปโตไนท์ใส่หัวของคนเหล่านั้น
พวกเขาจึงลืมว่าเป็นใครและลืมไปหมดทุกอย่าง
เขาเองก็โดนยัดคลิปโตไนท์เข้าไปในหัว เขาจึงพยายามทำความดี
เพื่อที่จะได้ไม่ลืมว่าตัวเอง คือ ซุปเปอร์แมน
ทั้งที่มันคือกระสุนปืนที่เขาโดนยิงในตอนเด็ก
แน่นอนเขารอด ทั้งๆที่ลูกกระสุนนั้นยังฝังอยู่ในหัว

จากการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล
ซุปเปอร์แมนกลายเป็นคนธรรมดา
เธอจึงเริ่มเสียใจในสิ่งที่เธอทำ

วันสุดท้าย
เกิดอุบัติเหตุกลางถนนทำให้ตึกข้างๆโดนไฟไหม้ไปด้วย
เด็กผู้หญิงที่เชื่อว่าเขาเป็นซุปเปอร์แมนติดอยู่บนนั้น
ท่ามกลางเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
รอบตัวมีแต่ผู้คนยืนมุงดู
เขาตัดสินใจเข้าไปช่วยเด็กผู้หญิงคนนั้น เพราะเขา คือ ซุปเปอร์แมน
ก่อนเข้าไปในกองไฟ เขายื่นกระเป๋าใบหนึ่งให้เธอ
และบอกว่าภาระกิจสุดท้ายอยู่ในนั้น
เธอพยายามห้ามและบอกว่าเขาไม่ใช่ซุปเปอร์แมน
และบอกว่าเขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้

แต่เขากลับบอกว่า

“อดีตเปลี่ยนแปลงไม่ได้ มันถึงได้หลอกหลอนผมอยู่ทุกวัน
แต่อนาคตเปลี่ยนแปลงได้  ถ้าเราไม่ลืมว่าเราเป็นใคร”

จากการช่วยเหลือครั้งนั้น
เขาบาดเจ็บสาหัส สมองตาย และกลายเป็นเจ้าชายนิทรา

เธอจึงเปิดกระเป๋าใบนั้นและพบว่า
ภาระกิจสุดท้ายของเขา คือ  การบริจาคอวัยวะ

หนังจบลงด้วยคำพูดของเธอที่ว่า
“ความแข็งแกร่งเปิดประตูเหล็กไม่ได้
กุญแจดอกเล็กๆต่างหากที่เปิดได้
เราทุกคนต่างมีกุญแจ
ที่จะเปิดประตูไปสู่อนาคตที่สดใส”

*******
ปัจจุบันโลกเราแห้งแล้งน้ำใจกันเกินไปหรือเปล่า
บนรถเมล์ หรือรถไฟฟ้า ไม่มีที่นั่งสำหรับสตรีและคนชราแล้ว
ถึงแม้ว่ามันจะมีป้ายเขียนบอกอยู่ก็ตาม
นั่นเพราะเราต่างคิดกันว่าทุกคนเท่าเทียมกัน
เท่าเทียมกันเสียจนไม่มีใครแสดงน้ำใจต่อกัน
เมื่อขาดการรับก็ขาดการให้
การให้โดยการกระทำ หรือแม้แต่การกล่าวขอบคุณ หรือ ขอโทษในยามที่ทำผิด
โดยเฉพาะกับคนที่ไม่รู้จักกัน  คงยากที่จะได้ยินเต็มที

เรา เคยขอบคุณคนที่กดลิฟท์ให้เราบ้างหรือเปล่า
เคยนั่งเบียดบนรถเมล์แถวยาวด้านหน้า เพื่อให้มีที่นั่งเพิ่มอีกที่บ้างไหม
เคยขอบคุณ รปภ.ที่คอยเปิดประตูให้หรือเปล่า
เดินชิดซ้ายบนฟุตบาทให้มากขึ้น เพื่อที่จะได้มีที่ให้คนอื่นได้เดินบ้าง

การกระทำบางอย่างที่เป็นการแสดงน้ำใจ
ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะทำ
หากแต่พวกเรามองข้ามเรื่องเล็กๆนั้นไปต่างหาก
จนมันกลายเป็นความเคยชิน
ชินกับการไม่ได้รับ เลยชินกับการไม่ได้ให้

ลองเปลี่ยนมาชินกับการให้บ้างน่าจะดี
บางทีการที่เรายิ้มให้คนที่เราไม่รู้จัก
อาจจะทำให้เรามีคนรู้จักเพิ่มมากขึ้น

เมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา มีน้องนักศึกษาคนหนึ่งจะส่งเล่มรายงานสารนิพนธ์ เพื่อจบการศึกษา

เลยโทรมาถามที่ office ว่าปิดทำการเวลาเท่าไร

เราตอบน้องไปว่า สี่โมงครึ่งซึ่งเป็นเวลาปิดทำการปกติ

น้องดูกังวลนิดหน่อยแต่ก็บอกกับเราว่าจะมาส่งงานแน่ๆให้รอด้วย

เราก็รับปากน้องไปว่าจะ “รอ”

15 นาทีผ่านไป น้องโทรมาอีกครั้ง ถามว่าจะอยู่หลัง 4 โมงครึ่งได้ไหม

เพราะเกิดปัญหาว่าทางร้านถ่ายเอกสารเย็บเล่มผิดต้องแก้ไขใหม่

เราก็รับปากไปและบอกกับน้องว่าจะกลับบ้านตอน 5 โมงเย็นแล้วกัน

น้องดูกังวลมากกว่าเก่าและก็วางสายไป

จนเกือบสี่โมงครึ่ง น้องโต๊ะข้างๆบอกว่ามีนักศึกษาโทรมาบอกว่าจะส่งงาน

ถามว่าปิดกี่โมง   เลยคุยกันว่าจะใช้น้องคนเดิมไหม

“คาดว่าน่าจะเป็นคนเดียวกัน”

แต่ที่เราสงสัยคือ ในเมื่อเราบอกไปแล้วว่าจะรอถึง 5 เย็น

อะไรที่ทำให้น้องต้องโทรมาหลายรอบ หรือว่าเพราะไม่ไว้ใจ

หรือไม่เชื่อในคำสัญญา และเราก็มั่นใจว่าเราทำอย่างที่พูด

อาจจะเป็นเพราะ…น้องคงเคยชินกับการผิดสัญญาอยู่บ่อย

หรือคนรอบตัวมีแต่คนที่น้องไม่อาจจะเชื่อใจได้  น้องเลยไม่เชื่อใจใคร

เราเลยสงสัยว่าแล้วคำมั่นสัญญา…มีค่าแค่ไหน ถ้าเราไม่รักษามันไม่ได้

และ

เมื่อเย็นวันเสาร์ได้ดูภาพยนตร์จีนเรื่องหนึ่ง ทางช่องเคเบิล

ไม่ได้ดูตั้งแต่แรกเลยไม่รู้ว่า ชื่อ เรื่องอะไร

เป็นเรื่องของลุงคนหนึ่งที่สัญญากับเพื่อนรักที่ต่างจากบ้านมาไกลเพื่อมาทำงานต่างเมือง

เพื่อนลุงสัญญาว่าถ้าลุงเป็นอะไรไป เขาจะเป็นคนนำศพลุงกลับบ้าน

แต่กลายเป็นว่าเพื่อนลุงกลับกลายเป็นคนที่จากไปเสียก่อน

ลุงเลยต้องกลายเป็นคนที่รักษาคำสัญญาที่ให้กับเพื่อนรักไว้  โดยเป็นคนนำศพเพื่อนกลับบ้าน

การเดินทางของลุงที่เต็มไปด้วยอุปสรรค กว่าจะนำเพื่อนกลับบ้านได้

บางครั้งก็ดูน่ารัก น่าหัวเราะไปกับการเดินทาง ที่เอาศพใส่รถเข็นบ้าง

ทั้งลาก ทั้งดึง ทั้งเอาซ่อนเพราะกลัวใครเห็น  ล้มลุกคลุกคลานมากมาย

จนบางที ก็น่าเศร้า จนน่าร้องไห้เช่นกัน

ครั้งหนึ่งลุงคิดฆ่าตัวตาย และจะฝังตัวเองกับเพื่อนรัก  แต่ลุงก็ผ่านมันมาจนได้

ด้วยความฉุกละหุกหลายอย่าง ลุงถูกจับเข้าสถานสงเคราะห์

ได้เจอสาวที่ถูกใจ จนสัญญาว่าจะอยู่ร่วมกัน

แต่ทำยังไงได้ลุงแกรักษาสัญญามากกว่าความรัก

เลยเลือกทิ้งสาวกลับมาทำตามสัญญากับเพื่อนรัก

จนสุดท้ายต้องล้มป่วยจนเข้าโรงพยาบาล

ตำรวจเลยเข้ามาจัดการเรื่องนี้

หลายวันผ่านไป ศพเพื่อนลุงเริ่มเน่า ตำรวจเลยให้จัดการเผา

ลุงเลยต้องทำตามและนำกระดูกเพื่อนกลับไปยังบ้านเกิดตามที่สัญญาไว้

การเดินทางที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการรักษาสัญญาไม่ได้ทำให้ลุงย่อท้อ

ลุงนำกระดูกเพื่อนรักกลับมาบ้านอย่างยากลำบาก

เพียงเพื่อพบว่า ครอบครัวเพื่อนรักได้ย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว

แน่นอนลุงเสียใจ……และหนังก็จบลงแค่นั้น

แต่คนดูทุกคนก็คงเดาออกว่า  ยังไงลุงแกคงต้องเดินทางต่อ

พร้อมกลับกล่องกระดูกของเพื่อนรักที่กอดไว้แนบอก

เพราะนั่นคือ “การรักษาสัญญา”

แล้วคุณล่ะ คำสัญญามีค่าแค่ไหนกัน

คำสัญญาคงไม่มีความหมาย ถ้า  เรารักษามันไม่ได้

ใครว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วจะเล่นของเล่นไม่ได้

เราว่า…ความเป็นเด็กมันยังอยู่ในตัวเราทุกคน

เพียงแต่เราแอบซ่อนมันไว้และแกล้งทำเป็นลืมว่ามีอยู่

คงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่โตจนป่านนี้

บางคนยังแสวงหาเรื่องที่ชอบ ของเล่นที่ชอบ

เพราะว่ามันจะทำให้ชีวิตที่ต้องแบกรับภาระต่างๆของเรา

น่าสนุกขึ้น…..

บางคนโตแล้วก็ยังอ่านการ์ตูน

ยังชอบรถแข่ง เล่นไม่ได้สะสมก็ยังดี

การดูหนังการ์ตูนแล้วนั่งหัวเราะกับมัน

บางครั้งความเป็นเด็กในตัวก็น่าชื่นชมมากกว่า

การมีเหตุผลบางอย่างของผู้ใหญ่บางคน

เด็ก..มักจะสนุกกับการทำเรื่องต่างๆ โดยไม่ต้องคำนวณ

หาเหตุผล หรือ หาความคุ้มค่า และไม่ต้องกังวลเรื่องเวลา

ว่าจะเสียมันไปโดยเปล่าประโยชน์

เด็กจะใช้เวลาสนุกกับสิ่งที่อยากทำ

และอยู่กับช่วงขณะนั้น และมองเพียงความสุขขณะนั้น…เท่านั้น

ความสุข…..ที่ไม่ต้องกังวลกับสิ่งใด

และนี่

คือผลงานแห่งความสุข

ของความเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก

ที่แอบซ่อนอยู่ในร่างของผู้ใหญ่คนหนึ่ง

ที่รอคอยหาจังหวะและเวลาที่จะได้ออกมาวิ่งเล่นบ้าง

ในวันที่ผู้ใหญ่คนนั้นอยากปลดปล่อยมันออกมา

จิ๊กซอว์ 3D เพิ่งถอยมาหมาดๆ จาก B2S

แกะออกมาหน้าตาแบบนี้  ดูดีเชียว

ค่อยๆแกะตามรอยที่เจาะไว้

ชิ้นส่วนทั้งหมดหลังจากที่แกะออกมาแล้ว

แยกเป็นหมวดหมู่ จะได้หาง่ายๆ

ส่วนแรกที่ประกอบเสร็จ

Big Ben ที่สำเร็จแล้ว ดูได้ไม่ต้องไปถึงอังกฤษ

สำเร็จแล้ว ใช้เวลาทั้งสิ้น ประมาณ 2 ชม.กว่า

ทำไปด้วยดูทีวีไปด้วย

โปสการ์ดใบแรก ส่งเมื่อครั้งไปแม่แจ่ม

ส่วนใบที่สอง จากทริปน้ำต้มผักก็ว่าหวาน

แต่ไม่ได้ส่ง ได้กลับไปอีกรอบ เลยส่งมาใหม่

เมื่อครั้ง “น้ำต้มผักก็ว่าหวาน”

การเดินทางเรียนรู้การใช้ชีวิตตามวิถีธรรมชาติ ณ  พันพรรณ ศูนย์การเรียนรู้เพื่อพึ่งพาตนเอง

เริ่มเรื่องจาก ผู้ชายที่ชอบเล่าเรื่องผ่านตัวหนังสือบนหน้ากระดาษ

และชอบเดินทางด้วยรถไฟใต้ดวงดาว

พาพวกเราไปพบกับ…..

ผู้ชายที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับธรรมชาติ และอะไรอะไรในชีวิตก็ง่ายไปเสียหมด

ไม่มีคำว่ายากหรือทำไม่ได้

********

การเดินทางสู่พันพรรณ กับชาวคณะน้ำต้มผัก ในช่วงวันแห่งความรัก

ที่เราจะได้รักษ์กันจริงๆเสียที

แม่ทัพของพวกเรา “ทรงกลด บางยี่ขัน” นำทัพพวกเราไปรบกับตัวเองเพื่อทดสอบใจ

และขณะเดียวกันก็ได้ค้นพบหลายสิ่งที่เปลี่ยนชีวิต วิธีคิด และมุมมอง

“โจน จันได” พี่โจ  ผู้ที่ไม่เคยมีเรื่องยากในชีวิต และเชื่อว่า “การมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องง่าย”

การคัดเลือกผู้ร่วมเดินทางครั้งนี้ คือ การส่งจดหมายเพื่อเข้ารับการคัดเลือกเข้าร่วมโครงการ

ให้หัวหน้า ทริปของพวกเรา คือ  ทรงกลด บางยี่ขัน  โดยมีข้อแม้ ว่า ผู้ที่เข้าร่วมทริปครั้งนี้

ต้องนำสิ่งที่ได้มาถ่ายทอดให้คนอื่นได้รู้ด้วย โดยจะโพสต์ข้อมูลพร้อมกันในวันที่ 1 เมษายน 2553

ตามแต่ละช่องทางที่ทุกคนมี     ซึ่งต่อเนื่องจากโครงการในปีที่แล้ว วันที่คนพูดแต่เรื่องโกหก

แต่เราจะพูดความจริงเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมกัน

แม้ว่าปีที่แล้ว เราจะไม่ได้ร่วมทริปไม้เมืองร้อน แต่ก็เข้าร่วมโครงการโดยการช่วยเผยแพร่ข้อมูลอีกทางหนึ่ง

มนุษย์เรา เกิด มี และดับไป ภายใต้ธรรมชาติ

วันที่เราลืมตาดูโลก สิ่งเดียวที่ติดตัวเรามา คือ “ลมหายใจ”

และสิ่งสุดท้ายที่เรามีอยู่ ก่อนที่เราจะจากโลกนี้ไป ก็คือ”ลมหายใจ”

ปัจจุบัน พันพรรณศูนย์การเรียนรู้เพื่อพึ่งพาตนเอง

มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อเก็บเมล็ดพันธุ์พืชผักพื้นบ้านแท้ๆ

เพื่อรักษาพันธุ์ดั้งเดิม ขณะเดียวกันก็รักษาวิถีและชีวิตของเกษตรกรด้วย

และ การเรียนรู้ที่จะอยู่แบบพึ่งพาตนเองให้ได้มากที่สุด

“รู้หรือไม่ว่าพืชพรรณพันธุ์ผสม จะสามารถกลับมาเป็นพันธุ์แท้ได้

เมื่อปลูกติดต่อกัน 7 ชั่วอายุผัก”

และเราจะได้เมล็ดพันธุ์แท้ที่ทนต่อสภาพภูมิอากาศของประเทศได้

“รู้หรือไม่ ทำไมเกษตรกรถึงเป็นหนี้ ?”

ระบบการเกษตรปัจจุบันตอบเราได้

หลังจากการเกิดการ ปฏิวัติเขียว(Green Revolution) การเพาะปลูกในพื้นที่ที่มีระบบชลประทานดี

มีการใช้ปุ๋ยและสารเคมี ให้สามารถเพิ่มผลผลิตได้อย่างมหาศาล เป็นเทคโนโลยีที่ประหยัดที่ดิน

และทำให้โลกรอดพ้นจากความไม่มั่นคงทางอาหารในเวลานั้น

และส่งผลต่อความไม่มั่นคงทางอาหารในเวลานี้

เพราะนั่นทำให้ความหลากหลายของสายพันธุ์ลดลง

การทำการเกษตรใช้ต้นทุนการผลิตเพิ่มขึ้น นั่นหมายถึงการได้กำไรลดลง

ทั้งๆที่พืชผลที่เราซื้อกันกินอยู่ทุกวันกลับมีราคาแพง

เกษตรกรซื้อทุกอย่างแม้กระทั่งเมล็ดพันธุ์

ซึ่งแน่นอนมันมีราคาแพงและถูกสร้างมาเพื่อรองรับกับผลิตภัณฑ์ทางเคมีของนายทุนด้วย

ต้นทุนสูงขึ้นแต่ขายได้ราคาเท่าเดิม เกษตรกรจะมีอยู่มีกินได้อย่างไร

ถ้ายังทำการเกษตรด้วยระบบนี้

ซาตานในคราบนักบุญ

สนับสนุนการทำการเกษตร ดูเหมือนจะเป็นผู้หวังดี

มีเมล็ดพันธุ์ พร้อมสารอาหารบำรุงพืช ปุ๋ย และยา สำหรับพืช

ซึ่งสามารถเพิ่มผลผลิตได้มากขึ้น และปราศจากโรค

แต่นั่นก็ต้องเอาเมล็ดเงินแลกมา

เรื่องนี้อาจจะดูไกลตัวสำหรับคนในเมืองใหญ่อย่างเราๆ

เพราะการใช้ชีวิตเราเพียงเพื่อ “ทำอย่างไรให้ได้เงินมากๆ

และจับจ่ายในสิ่งที่ต้องการ อาหาร ที่อยู่ เสื้อผา การรักษา

การที่จะได้เงินมากนั่นก็คือทำงานมาก แต่ทำอย่างไร้สุข

เพราะเป้าหมายหลักอยู่ที่จำนวนตัวเลขของเงิน

ทำงานหนักจนชินเพื่อให้ได้เงินและเอามาแลกซื้อความสุข ชั่วประเดี๋ยวเดียว

เสร็จแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาหาเงินใหม่ และหลงมัวเมากับมันว่านั่น คือ “ความสุข”

ในขณะที่คนอีกกลุ่มหนึ่ง ใช้ชีวิตโดยมีความสุขกับทำงานเพียงเพื่ออยู่รอด

มีเวลาเหลือพอที่จะพักผ่อน และเสพสุขกับเวลาที่มี

ที่พันพรรณ สร้างบ้านจากดิน ไม่ต้องใช้กำลังทรัพย์

ใช้แต่กำลังกาย และได้ที่อยู่อาศัยจากน้ำพักน้ำแรง

ที่พันพรรณ มีอาหารจากธรรมชาติแท้ๆ ไม่ผ่านการปรุงแต่ง

ผักสดที่ปลูกเองและปลอดสารพิษ  เครื่องปรุงอาหารที่หมักจากธรรมชาติ

ซึ่งเป็นทั้งอาหารในขณะเดียวกันก็เป็นยาได้ด้วย

ที่พันพรรณยารักษาโรคไม่จำเป็น เพราะที่นี่มีอาหารจากธรรมชาติ

ใช้ชีวิตกับธรรมชาติ ก่อให้เกิดจิตใจที่สมบูรณ์ ร่างกายก็แข็งแรงตามมา

“ทำไมผักที่พันพรรณหวานกว่าปกติ ?”

ผักที่นี่ไม่ได้หวานกว่าที่อื่น แต่เป็นเพราะวิธีกินต่างหากทีทำให้ผักที่นี่รสชาติดีกว่าที่อื่น

นั่นเพราะการปรุงอาหารที่ไม่ใช้เครื่องปรุงแต่งรส

และเครื่องปรุงที่มาจากธรรมชาติล้วนๆ ทำให้เราได้รสชาติจากธรรมชาติอย่างเต็มที่

จากความเคยชินของการปรุงแต่งอาหารด้วยเครื่องปรุงรสต่างๆ ที่สังเคราะห์ขึ้น

และกลายเป็นค่านิยมในการกิน การใส่ผงปรุงรส หรือ น้ำมันหอยในอาหาร

ทำให้อาหารที่ปรุงออกมามีรสชาติออกมาแบบเดียวกัน

ทั้งๆที่วิธีการปรุงและวัตถุดิบต่างกัน และเราก็เชื่อว่านั่นมันคือรสชาติของความอร่อย

(อันนี้ก็ อูมามิ กันไป)

การรู้จักใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า ที่พันพรรณไม่มีขยะ

เพราะทุกอย่างที่นี่นำกลับไปใช้หมุนเวียนได้ตลอด

อาทิ ถั่วเหลืองที่นำมาทำน้ำเต้าหู้เป็นอาหารเช้าให้พวกเรา

กากที่เหลือเอาไปทำเต้าหู้ให้เราได้กินกัน ต้นถั่วที่หลงเหลือจากการเก็บเกี่ยวเป็นปุ๋ยหมักได้

เศษผักเศษหญ้าก็หมักเป็นปุ๋ยนำไปใช้กับพืชพรรณที่ปลูกได้งอกงาม

แม้แต่เศษสิ่งที่เหลือจากร่างกายมนุษย์ ก็ไม่ได้เหลือทิ้งเปล่าประโยชน์

เพราะนั่นก็เป็นปุ๋ยชั้นยอด

เครื่องอุปโภคที่จำเป็น ที่พันพรรณไม่ต้องซื้อ เพราะทำเองได้ ทั้ง สบู่ แชมพู น้ำยาล้างจาน

ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ “ไม่ต้องใช้เงิน  แม้แต่บาทเดียว”

และคนที่นี่ก็อยู่กันได้ และก็อยู่กันอย่างมีความสุขเสียด้วย

ธรรมชาติวิถี

น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีและน่าลอง ถ้าเรารู้จักที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย กับธรรมชาติรอบๆตัว

รู้จักพอ..

รู้จักประมาณ..

รู้จักอยู่ รู้จักกิน..

รู้จักว่าอะไรสุข..

รู้จักว่าอะไรทุกข์..

และรู้จักว่าต้องใช้ชีวิตอย่างไร..

คำพูดของคนสองคนที่ทำให้หัวใจพองโต ในวันเวลาที่พันพรรณ

ทรงกลด บางยี่ขัน  “จะมีอะไรมีความสุขมากกว่าการทำให้คนอื่นมีความสุขอีกเหรอ”

โจน จันใด  “เวลาผมไม่ใช่เงินใช่ทอง แต่มีค่ามากกว่าทอง ผมว่าการใช้เวลากับคนส่วนใหญ่มันคุ้ม ดีกว่าใช้เวลากับตัวเองแบบเปล่าประโยชน์”

อยากรู้

อยากรัก

อยากรู้จักพวกเรา

เชิญที่

http://www.lonelytrees.net/

http://www.punpunthailand.org/

ข้อความเหล่านี้ถูกเขียนขึ้น เมื่อยามค่ำของวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2553

ทริปน้ำต้มผักก็ว่าหวาน ณ พันพรรณ เชียงใหม่

เรื่องราวคืนสุดท้ายในพันพรรณ หลังจากที่ได้ดูสไลด์เรื่องบ้าน ดินต่างๆ จากทั่วโลกของพี่ โจน จันใด คืนนั้นเราพูดกันถึงความรู้สึก ของแต่ละคน

หลังจากผ่านการใช้ชีวิตร่วมกัน และเรียนรู้ธรรมชาติเป็นเวลา 2 วัน

ยิ่งดึกอากาศยิ่งเย็นลงเรื่อยๆ ทุกคนนั่งล้อมวง

และมองเห็นหน้าผู้ร่วมเดินทางทุกคน และต่างก็เล่าความรู้สึกต่างๆ

ในการมาทริปครั้งนี้ ขณะที่หลายๆคนเริ่มพูดความรู้สึกของตัวเอง

ฉันได้กลิ่นอะไรบางอย่าง

และจากการที่ได้นั่งพิจารณาสักพัก จึงได้รู้ว่า

มันคือ “กลิ่นความฝัน”กลิ่นความฝันอ่อนๆที่ทำให้เรา หลับสบาย

การเดินทาง 2-3 วันที่ผ่านมา การเดินทางร่วมกับคนแปลกหน้า

กิน อยู่ ใช้ชีวิต แชร์ลมหายใจ และนอนที่เดียวกัน จำนวน 41 คน นั้น

มันไม่ใช่เรื่องง่าย กับการที่ต้องเดินทางมาด้วยตัว เองคนเดียว

หลายเวลาผ่านไป หลายคนเริ่มดึงดูด และเกิดมิตรภาพระหว่างกันขึ้นมา

การได้นำความฝัน ความคิด การบอกกล่าวสิ่งดีดีซึ่งกัน และกัน

มันเป็นเชื้อไปในอากาศ ที่เผาไหม้ตะกอนความฝัน

ที่นอนก้อนอยู่ตรงหัวใจของฉันให้มันฟุ้งกระจาย

ละอองความฝันของแต่ละคนที่ลอยปนเป อยู่ในอากาศ

เกิดการแลกเปลี่ยน วิ่งชนกันไปมาในห้วงของความคิด

และแล้วความฝันที่ได้รับการเติม พลังจากความฝันรอบๆตัวแล้ว

กลับเข้ามาอยู่ในหัวใจดวงเดิม

คืนนี้ หัวใจพองโต ความฝันคับอกจนแทบปริอกทางมุมปาก

และดวงตา
(ตอนนี้จะทะลุออกหูแล้วด้วย)

บรรยากาศเก่าๆที่เคยฝันหา มันย้อนกลับมาให้นึกถึง

ความรู้สึกเก่าๆวันที่เราได้พูดคุยกันด้วย

“ถ้อยคำจากหัวใจ “ มากกว่าสมอง

“คำพูดที่พูดจากหัวใจ ไพเราะกว่าคำพูดที่ออกจากสมองหลายช่วงตัว”

“ความรักของหนุ่มสาว ก็ไม่หวานเท่ามิตรภาพที่เบ่งบานของทุกคน”
ข้อความทั้งหมดนี้ เขียนในวงเล่าของความฝันในคืนนั้น

ขณะที่ทุกคนพูดจากหัวใจ และ ดวงตา

The cove สารคดีเข้าชิงรางวัลออสการ์