หลังจากที่เมื่อคืนนี้ อ่าน เด็กชายเลขที่ 34 จบ
2 มือยังกางหนังสืออยู่ที่หน้าสุดท้าย กับน้ำตาที่ซึมอยู่ที่ขอบตา
ฉันไม่สงสาร หรือ เห็นใจเด็กชายเลขที่ 34 เลยแม้แต่น้อย
แต่สิ่งที่ทำให้สมองได้ทำการทบทวนเรื่องต่างๆ กับน้ำตาที่อยู่เต็ม 2 ตา นั้น
ความรู้สึกที่เกิดขึ้น นั่นเป็นเพราะ ฉันสงสารและร้องไห้ให้กับตัวเองมากกว่า
เด็กชายเลขที่ 34 ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย
แต่คือ….ฉันเอง
เด็กชายเลขที่ 34 คนนั้นเป็นฉันเอง
แม้ว่า ในวันนี้ ฉันจะยังคงเป็นฉัน
ที่ใช้ชีวิตในสังคมเมืองใหญ่
และเป็นคนตามรูปแบบที่คนอื่นปรารถนาอยากให้เป็น
ฉันคิดทบทวนตัวเอง…..
ฉันเคยเป็นเด็กชายเลขที่ 34 มาก่อน
แต่ว่า ฉันเปลี่ยนตัวกันตั้งแต่เมื่อไร
ฉันเปลี่ยนตัวกับเด็กชายเลขที่ 34 ณ ป่าแห่งนั้น ตั้งแต่เมื่อไรกัน
ฉันลืมไปจนหมดแล้ว
และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า ฉันเคยเป็นเด็กชายเลขที่ 34 มาก่อน
ตอนนี้…….
อยากกลับไปที่ป่าแห่งนั้น อีกครั้ง
และตามหาเด็กชายเลขที่ 34 ให้เจอ
วันนี้ ฉันคงขอเปลี่ยนตัวกับเด็กชายเลขที่ 34 ไม่ได้แล้ว
แต่แค่อยากพบ อยากเจอ อยากได้พูดคุย อยากได้เล่นด้วยกันอีกครั้ง
ในวันที่ฉันเหนื่อย ท้อ หรือผิดหวัง
การได้นั่งคุยกับเด็กชายเลขที่ 34
ได้พบได้เจอกันแค่บางครั้ง
อาจจะทำให้ฉันใช้ชีวิตอยู่บนโลกในนี้ได้ง่ายขึ้น
แต่ทว่า…………..
ป่าแห่งนั้น ป่าที่ฉันเปลี่ยนตัวกับเด็กชายเลขที่ 34
มันอยู่ที่ไหน และฉันจะหาป่าแห่งนั้นพบได้ยังไง
……………………………….
ฉันปิดหนังสือเล่มนั้นลง วางไว้บนโต๊ะ
และเริ่มร้องไห้อีกครั้ง
